Okay Bey sizi başarılı bir spor spikeri olarak tanıdık. Bize kendinizden ve kariyerinizden bahseder misiniz?

Nisan 1968 İstanbul doğumluyum, İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesini bitirdim. Sizlerin de bildiği gibi NTV televizyonunda çalışıyorum. Kariyer demişken, çocukluk idealim futbolcu olmaktı. Bilirsiniz, erkek çocukları için bir rüyadır. O dönemlerde Türk futbolu batıda hep eziliyor, şerefli yenilgilerle teselli buluyordu. Küçük bir kalbin bunu kabul etmesi neredeyse imkansız! Ülkemi futbolda zaferlere taşıyacak bir yıldız olmayı çok isterdim o dönemlerde... Sonra futbola aktif olarak duyduğum bu ilgiyi dondurup tiyatro hayalleri kurmaya başladım. Konservatuvar’a giden yolu bir türlü bulamayınca, her Türk genci gibi devletimizin bize çizdiği yoldan giderek eğitimimi tamamladım. Zaman ideallerinizi de değiştiriyor. Uzatmayalım, sonunda üç kademeli sınavdan geçerek 5 arkadaşımla birlikte TRT’ye girdim. TRT’de yayıncılık anlamında müthiş şeyler öğrendim. Bir dünya, bir Avrupa Kupası tecrübesini Amerika ve İngiltere’de yerinde izledim. 1996’da yeni kurulmakta olan NTV’ye katıldım. 1998’de Dünya kupasından yaptığımız yayınlar bu anlamda bir ilk oldu. Kırkbeş gün boyunca tüm Fransa’dan görüntülü yayınlar yaptık. 1999’dan itibaren Formula 1 yarışlarını anlatmaya başlayarak kariyerimde yeni bir sayfa daha açtım. Schumacher’li döneme canlı tanıklık etmek meslek hayatımın en değerli işiydi. 2006 Dünya kupasında açılış ve final maçları anlatarak, bir futbol spikerinin hayalindeki en büyük hedefe ulaştığımı düşünüyorum. Sanıyorum artık yayıncılıkta kendimi geliştireceğim ya da motive edeceğim alan sınırlı (güler). Kariyer planlarımı gözden geçirmeliyim...

Birçok sporsever internet sitelerindeki yorumlarında sizi en başarılı spor spikeri seçmiş durumda. Bunu neye bağlıyorsunuz?

NTV’de çok iyi işler başardık. Televizyon teknolojisinin Türkiye’de hızlı geliştiği bir dönemdi ve içerik anlamında batı futboluna eğilmek NTV’yi yaratanların samimi baktıkları bir konuydu. TRT yıllarımda batı futbolunu takip ederdim. Bu birikimi ekrana taşımaya İstanbul’da devam ettim. Ekibimiz her anlamda atak yapmaya hazır, yaptığı işi seven gençlerden oluşuyordu. Rahmetli Kenan Onuk’un liderliğinde cesur işlere imza attık. Yukarıda anlattığım 1998 Dünya kupası bunlardan biridir. Ülkeye batı futbolunu sevdirdiğimizi düşünüyorum. Aslında daha doğru tabirle batıyı tercüme ettik. Ülke futbolunun kısırlıkları ve çekişmeleri arasında, yeni teknikleri ülkesine taşıyan seyyahlar gibiydik. Daima güleryüzlü olmayı, seyircimize saygıyı ön planda tuttuk. Olaylara tüm açılardan bakmaya gayret gösterdik. Sanıyorum bu anlattıklarım internet sitelerinde hakkımızda yazılan güzel şeylerin nedeni. Olumsuz yazılar da var tabii. Onları motivasyonumuzu kaybetmemek üzere alınmış vitaminler gibi görüyorum.

Sporla yakından ilgili pek çok kimse aslında spor yapmaz. Sizin sporla aranız nasıl? Spor yapmak bağlamında...

Ne yazık ki, spor yapamıyorum. Çocukluk yıllarımdaki Çamlıca, Yeşilköy’ü yok etmeseydik bugün düzenli futbol oynayan, yüzen bisiklete binen birisi olurdum eminim. Size birşey söyleyeyim mi? Bugün çocukluğumda top oynadığım çayırların üzerinde fitness centerlar var. Denize girip yüzdüğümüz Yeşilyurt sahilindeki kumsal 5 yıldızlı bir otele evsahipliği yapıyor.

Beslenme ve spor, sağlıklı yaşam denkleminin önemli iki faktoru. Sporcu beslenmesi konusunda neler söyleyebilirsiniz? Acaba spor camiamızda bu bilinç yerleşmiş mi?

Beslenmenin bir kültür olduğu kanaatindeyim, ne yazık ki millet olarak beslenmeyi doymak anlamında algılamışız. Bu yüzden ekmek yemeden öğün olmuyor. (Güler) Sporculuk ya da hayat şeklinizi belirlerken ne kadar bilinçli olduğunuz çok önemli. Son yıllarda yazılı kültürün gelişmesiyle birşeyler öğrensek de hâlâ emekleme dönemindeyiz. Yani ön bilinçlenme dönemini yaşıyoruz. Türk sporcularının batılı meslektaşlarıyla kıyaslandığında bu konudaki yetersizliği net ortaya çıkar.

Yabancı sporcularla kıyaslarsak bizim çocuklar yaşam kalitesi bakımından ne durumdalar?

Okuduklarım kadarıyla konuşabilirim. Batıda sporcuların gıda rejimleri bilimsel olarak profesyoneller tarafından belirlenir. Liverpool futbol takımının beslenme uzmanıyla yapılan bir röportajda “oyuncularımızın futbolu bıraktıktan yıllar sonra bile sağlıklı ve sportmen görüntü vermelerini isteriz, çünkü bu yaptığımız işin ne kadar kaliteli olduğunu göstermesi açısından önemlidir” sözünü hatırlıyorum. Açıkçası bizim çocukların son yıllarda bahsettiğim uzman ekiplerle çalışılmasına rağmen, batılılar kadar bilinçli olmadığı görüşündeyim. Geçenlerde UNICEF için oynanan ve eski ünlü oyuncuların hayır için sahaya çıktıkları bir maçı anlattım. 50 yaşına gelmiş adamların hızı, çevikliği ve görüntüsü bizdeki 35’lik oyunculardan daha iyiydi. Bunu doğru beslenme ve yaşamın parçası olan spor aktivitesine bağlıyorum.

Peki 'tavuk eti' dersek?

Kümes hayvanları konusunda bilimsel bir bilgiye sahip olmamakla birlikte, çabuk pişirilen, lezzetli ekonomik bir besin olduğu algısına herkes gibi ben de sahibim. Sanıyorum kırmızı etin kolesterol riskine karşın tavuğun alternatif olması insanlık için harika bir ceza (güler) seve seve bu cezayı çekebilirsiniz. Her türlü tavuk yemeğini severim. Yine de derisinin bir santimetrekaresinin bile heba edilmemesi gerektiğini düşünen az sayıda insandan biriyim. Eskiden Beyoğlu’nda tavuksuyu çorba içilen, tavuklu pilav yenilen ve ayrıca tavuk göğsü tatlıyla taçlandırılan yemekler satan birçok tarihi mekân vardı. Şimdi hâlâ açık olan var mı bilmiyorum ama, o lokantaların tavuk menüleri her zaman favorim olarak kalacak.

Karşılaşma ve yarışlarla dolu yorumculuk kariyerinizde sizi "dumura" uğratan bir anınız oldu mu?

1998 yılı Dünya kupası Lyon’da ABD ile İran maçı oynanıyor. Maç için biletimiz yok. Çareyi maçı ekranda izlemede bulduk. Mercure Otel'de bir masa kiralayıp maç önü NTV yayınından sonra karşılaşmayı izlemeye gittik. Salonda 50 tane masa var ve hepsi dolu. Kılık kıyafet tavır ve davranış olarak Amerikan takımı taraftarı görüntüsündeyiz ve zaten salondaki herkes öyle.. Maç başladı, ABD takımı gol kaçırıyor. Atak yapıp baskı kuruyor. Çevredeki izleyiciler ahlar oflar çekerken belli ki biz içten içe duruma içerliyoruz. Neyse 40. dakikada İran golü attı. Salondaki sessizliği bozan tek masa 4 Türk'ün oturduğu bizimkisiydi. Müthiş bir sevinçle ayağa kalkıp “Goool!” diye bağırdık. Sonra ikinci golü attı İran, biz mutluyduk. Diğer 49 masa kan ağlıyordu. Maç biterken ABD’nin attığı golle oradakilerin bize olan bakışlarını ve o gözlerin anlattığını bir bilseniz. Meslek hayatımda bir şeyi daha öğrendim. Görüşlerimiz tam uyuşmasa da, aslında batıdakilere çok benzesek de aslında biz doğuluyuz. Ertesi gün İran kampını ziyarete gittiğimizde İranlı futbolcuların çoğu ile röportajlar yaptık. İşin ilginç yanı sorularımıza Türkçe cevap vermeleriydi. İranlı futbolcuların Türkçe konuşuyor olması onlara sempatimizi bir kat daha arttırmıştı. Aslında onlar da ne kadar doğulu gözükseler de en az bizim kadar batılıydılar.

Röportaj: Suavi Kendiroğlu