Sizi televizyon programlarınızdan tanıdık. Ardından kitaplarınız geldi. Bize bunlardan önceki döneminizden bahseder misiniz? Çocukluğunuz, gençliğiniz nerede ve nasıl geçti? Bugünkü üretiminizin tohumları nasıl atıldı?

İstanbulluyum. Feyziye Mektepleri Vakfı Özel Işık Lisesi ve Boğaziçi Üniversitesi Psikolojik Danışmanlık Bölümü'nden mezun oldum. Daha sonra ABD'ye, New York Üniversitesi'ne gittim, "İnsan Kaynakları Yönetimi ve İşletme" konusunda lisans üstü eğitim aldım.

Ortaokul yıllarından beri okurum ve yazarım. Kendimi bildim bileli kültür-sanat olaylarını çok sıkı takip ettim. Hep yabancı dilleri çok sevdim; hep gezmek tutkum oldu...

Üniversite ve özellikle hemen sonrasında, okumak iyice hayatımın "esas" işi olmaya başladı. Bir de gezmek... Kendimce, gezebildiğim kadar çok gezmeye başladım. Askerliğimi yaparken hafta sonlarında bile...Çoğu kez küçük bütçelerle; ama birçok insanın görmediği yerleri görmüştüm bile.

Yirmili yaşlarımda "ben ne iş yaparım bu hayatta?" sorusunu kendime çok sordum. Cevabını bir türlü bulamıyordum. Sonunda bir gün ışık yandı, 1995 yılında, 26 yaşında SABAH grubunda gazeteciliğe başladım. İyi ki de başlamışım...

Sesler ve Renkler, Yolcu derken televizyonda yapmak istediklerinizin yapabildiniz mi? Beyaz ekrana yönelik başka projeleriniz var mı?
Sanırım bu sorunun cevabı "evet". Uzun yıllar CNN International'a Türkiye'den haberler yaptım. İnsan haberleri, kültür-sanat haberleri, sıcak haber; haberin her türüne bulaştım. Gezi ve kültür-sanat ilgimi de programlarla besledim. İlk başladığım günden bugüne 13 yıl geçmiş, hala da aynı şeyleri yapmaktan çok büyük keyif alıyorum.

Sanırım şimdi, biraz daha sunuculuk yapmak istiyorum. Yarışma programları çok ilgimi çekmeye başladı. Arada iki yıl, 2003 - 2005 arasında, ABD'de Michigan Üniversitesi'nden bir gazetecilik bursu almıştım. O süre boyunca, yaptığım birçok ufuk açan iş dışında, çok televizyon seyrettim. "Reality" kanalları ve onlarda yayınlanan yarışma ve şovlara da özellikle ilgi duydum...

TV ve yazın dışında farklı anlatım yöntemlerine de el atarsanız şaşırmayacağız. Vermek istediğiniz bir mesajınız var. Seslerin yükselip birbirine karıştığı günümüzde mesajı yerine ulaştırmak zor değil mi?
Pek değil. Benim bakışım çok net: Önce insan! Ne kadar çok yere ulaşıyor, ben de şaşıyorum bazen. Gezi programı yaparken yollardaki çöpleri topluyorum, sanat programı yaparken sanatçılarla "varoluşu" konuşuyorum. Kimseyle hiçbir koşulda dalga geçmiyorum, küçük düşürmüyorum. En azından kasten bunu yapmıyorum. Hangi işi yaparsa yapsın, hatta işsiz olsun, benim için fark etmez; önemli olan içten, dürüst olsun, nazik olsun. Nazik olmak, düzgün olmak, eğitimle ve sosyal statüyle pek ilintili değil ne yazık ki...

Çok yönlülüğünüzü kitaplarınızda da farkediyoruz. Okuyucuları Amerikan Rüyası Tabirleri, Üç Kuruş Fazla Olsun Kırmızı Olsun, Türkiye'de Görülmesi Gereken 101 Yer gibi eserlerle buluşturdunuz. Bunlarda yaşamı, yaşama bakışınızı paylaştınız. Sizce insanlarımız yaşama doğru bakıyorlar mı? Ya da nelerin yanından farketmeden geçip gidiyorlar?
Doğru bakanlar da var, bakmayanlar da. Rüzgarları dinlemek lazım. Çiçekleri seyretmek lazım. "Ucuz köşe yazarı edebiyatı" dışında, başka bir bilgelik kazanmak lazım. Bunu sadece hayat verebilir. Kendi konfor sınırlarında kalanlar, tabii ki hayattan çok şey beklemesinler. Çıplak ayakla çölleri aşmaktan bahsetmiyorum; ama tanıdığım birçok "orta direk" insanı da çok şımarık buluyorum. Kendini doğaya bırakan, başkalarına yardım için koşuşturan insan, sonunda kazanandır. Arada ağaç dikip onların yeşil yapraklarını saymak lazım. Biraz köpek barınağı ziyaret etmek, biraz "kardeş aile ne demek acep" diye kafa yormak, "bu ülkede yaşlılar mektuplarını yazabiliyorlar mı" diye düşünmek lazım...

Gezip görmenin ayrılmaz bir parçası da yemek içmek. Gezdiniz gördünüz ve bize anlattınız. Yiyip içtiklerinizi de anlatacak mısınız? Yaşamın bu boyutuyla ilişkileriniz nasıl? Daha direkt sorarsak: Mutfağa girer misiniz?
Hem de nasıl! Bayılırım yemek yapmaya... Ama hep uyduruk yemekler... Son birkaç aydır yapamadım gerçi, ama bütün davetlerimizde eşimle birlikte ben de çalışırım. Güzel sofra hazırlamayı, o andaki havaya göre yemek yapmayı çok severim. Keşke daha büyük bir mutfağımız olsaydı... Bence aile boyu yapılacak en güzel aktivitelerden biri yemek yapmak. Biz küçükken annem ve babamla çok yemek yapardık; şimdi de ben kızımla ve karımla yapıyorum. O "insanın hızını alamayıp" bir uyduruk salata daha aradan çıkartıvermesi, acayip bir keyif...

Tavuk etiyle aranız nasıl? Mümkünse sizden bir tarif alabilir miyiz?
Tavuk benim için en güzel et. Mümkün olduğu kadar az kırmızı et yerim. Bazen haftalarca bile ağzıma sürmem. Balık çok severim; ama en çok tavuk. Salatasını, söğüşünü, sandviç içinde, kızartması; her türünü çok severim. Bir arkadaşımdan öğrendiğim "mısır gevrekli tavuk" da, sık sık dostlarımıza yaptığım bir yemek.

Röportaj: Suavi Kendiroğlu